Przeglądaj całość
Praktyki
Rodziny praktyk i konkretne techniki – wszystko, co możesz robić, w jednym miejscu.
Improwizacja kontaktowaForma improwizowanego tańca oparta na fizycznym kontakcie, wspólnym ciężarze, pędzie i grawitacji. Wywodzi się z tańca postmodernistycznego i praktykowana jest najczęściej w parach lub grupach podczas tzw. jamów. Bywa omawiana przy ruchu introspekcyjnym ze względu na somatyczne słuchanie ciała i partnera, ale pozostaje przede wszystkim praktyką tańca improwizowanego.Joga aerialWspółczesna odmiana jogi, w której pozycje wykonuje się z pomocą podwieszonej tkaniny, zwanej hamakiem. Hamak zmienia rozkład obciążenia, może wspierać niektóre rozciągnięcia i pozycje odwrócone, a zarazem wprowadza element pracy z równowagą. Metoda rozwinęła się w kilku niezależnych szkołach w pierwszej dekadzie XXI w.Joga IyengaraStyl jogi kładący nacisk na precyzję, dokładne ustawienie ciała w asanach i długie utrzymywanie pozycji, z szerokim wykorzystaniem pomocy (paski, klocki, koce, wałki, liny, krzesła).Joga kundaliniWspółczesny styl jogi, który ma sprzyjać pobudzeniu energii kundalini. Łączy dynamiczne sekwencje zwane krijami, praktyki oddechowe, mantry i medytację.Joga nidraProwadzona praktyka głębokiego, świadomego relaksu wykonywana w pozycji leżącej. Ciało odpoczywa, a umysł pozostaje czujny, kierując uwagę przez kolejne etapy praktyki. Może prowadzić do stanu na pograniczu jawy i snu.Joga regeneracyjna (restoratywna)Łagodny, bierny styl jogi, w którym ciało jest podparte rekwizytami w wygodnych pozycjach utrzymywanych przez dłuższy czas. Praktyka sprzyja głębokiemu odpoczynkowi, wyciszeniu i regeneracji.Joga twarzyZestaw samodzielnie wykonywanych ćwiczeń mięśni twarzy i szyi, często łączonych z automasażem, akupresurą oraz elementami relaksu. Jej celem jest wspieranie napięcia mięśni i wyglądu skóry. W odróżnieniu od kobido ma charakter aktywnej, codziennej praktyki własnej.KapalabhatiDynamiczna jogiczna technika oddechowa oparta na serii szybkich, energicznych wydechów wykonywanych siłą mięśni brzucha, po których wdech następuje biernie. Ma charakter pobudzający i bywa zaliczana zarówno do technik oczyszczających (shatkarma), jak i do pranajamy.Kąpiel dźwiękowa (sound bath)Relaksacyjna sesja, podczas której uczestnicy leżą wygodnie i biernie słuchają fal dźwięku wydobywanego z mis, gongów i innych instrumentów. Jest najpopularniejszą formą dźwiękoterapii. Sprzyja głębokiemu odprężeniu i wyciszeniu umysłu.KobidoIntensywny japoński masaż twarzy wykonywany dłońmi, łączący szybkie oklepywanie, ugniatanie, rozciąganie oraz ruchy wspierające odpływ płynów z tkanek. Bywa reklamowany jako „lifting bez skalpela”. Nawiązuje do tradycji japońskiego masażu anma.Lomi lomi nuiMasaż inspirowany hawajskim tradycyjnym lomilomi, prowadzony długimi, płynnymi ruchami przedramion przypominającymi fale oceanu, zwykle z użyciem ciepłego oleju. Nastawiony na rozluźnienie i poczucie odpuszczenia. MasażOddziaływanie dotykiem na tkanki miękkie i stawy za pomocą uporządkowanych chwytów oraz ruchów. Jedna z najstarszych form pracy z ciałem, dziś obejmująca wiele tradycji – od masażu klasycznego i technik azjatyckich po zabiegi relaksacyjne oraz kosmetyczne.Masaż balijskiCałościowy masaż wywodzący się z Bali, łączący długie głaskanie, ugniatanie, akupresurę, elementy refleksologii i delikatne rozciąganie. Wykonuje się go zwykle z użyciem ciepłego oleju i aromaterapii. Czerpie z tradycji indyjskiej, chińskiej oraz rodzimej medycyny balijskiej. Współcześnie praktykowany głównie jako rytuał relaksacyjny.Masaż klasyczny (szwedzki)Podstawowy masaż leczniczy tradycji zachodniej, zwany też szwedzkim. Opiera się na kilku uporządkowanych technikach dłoni: głaskanie, rozcieranie, ugniatanie, oklepywanie, wibracja, zwykle z olejem. Stosowany dla rozluźnienia mięśni, krążenia i regeneracji, jest fundamentem masażu w fizjoterapii.Masaż tajskiTradycyjny masaż z Tajlandii, wykonywany zwykle na macie, w wygodnym ubraniu i bez użycia oleju. Łączy rytmiczne uciski z biernym rozciąganiem i pracą wzdłuż tradycyjnych linii energetycznych sen. Masaż tkanek głębokichMasażu ukierunkowany na głębsze warstwy mięśni, powięzi i innych tkanek miękkich. Posługuje się wolnymi, precyzyjnymi ruchami oraz mocniejszym, utrzymywanym naciskiem, aby rozluźnić przewlekłe napięcie i wspierać swobodę ruchu. Stosowany zwłaszcza przy uporczywej sztywności i napięciu mięśni.Medytacja koncentracjiRodzina praktyk opartych na utrzymywaniu uwagi na jednym obiekcie, takim jak oddech, mantra, dźwięk lub obraz. Rozwija stabilność, spokój i kontrolę uwagi. Jej buddyjską formą jest m.in. samatha.Medytacja metta (miłującej dobroci)Buddyjska praktyka rozwijania życzliwości i dobrej woli wobec siebie oraz innych istot. Polega na stopniowym kierowaniu ciepłych, przyjaznych intencji ku coraz szerszemu kręgowi osób.Medytacja transcendentalnaTechnika cichej medytacji z użyciem mantry, spopularyzowana przez Maharishiego Mahesh Yogiego. Nazwa jest znakiem towarowym, a standardowej metody uczy się na kursie prowadzonym przez certyfikowanego nauczyciela. Jednym z lepiej zbadanych efektów jest niewielkie obniżenie ciśnienia tętniczego.Medytacja w ruchuForma praktyki, w której uważność rozwija się poprzez świadomy ruch ciała, oddech i kontakt z doznaniami. Jest pojęciem szerokim: obejmuje m.in. tai chi, qigong, medytację chodzoną, wybrane formy jogi i świadomego tańca.Medytacja współczuciaRodzina praktyk rozwijających współczucie i życzliwość wobec siebie oraz innych. Obejmuje tradycyjne praktyki karuṇā i tonglen, a także świeckie treningi samowspółczucia.Medytacja z mantrąPraktyka, w której obiektem skupienia jest powtarzane słowo, dźwięk lub fraza. Występuje w wielu tradycjach, od jogi i buddyzmu po świecką medytację transcendentalną.Metoda ButejkiSystem ćwiczeń oddechowych oparty na założeniu, że wiele osób przewlekle hiperwentyluje i traci zbyt dużo dwutlenku węgla. Uczy spokojnego, płytszego oddychania przez nos. Stosowany głównie w astmie, gdzie łagodzi objawy.Metoda FeldenkraisaMetoda edukacji somatycznej oparta na łagodnym ruchu i uważnej obserwacji, opracowana przez Moshégo Feldenkraisa. Pomaga zauważać i zmieniać nawyki ruchowe poprzez eksplorowanie ruchu, bez nacisku na siłę czy rozciąganie.